نياز به امامت امامت يكى از شئون حيات اسلامى است ، بىنيازى از آن ممكن نيست و بدون آن به راه راست نمىتوان رفت ، نه از آن رو كه تنها محور زندگانى دينى است بلكه امامت محور حيات اقتصادى ، سياسى و اجتماعى ، و ضامن استقلال و آزادى امّت است و امنيّت و آسايش و آرامش را ارزانى مىدارد . شايد يكى از عميقترين و ظريفترين علل نيازمندى جامعه به امامت ، گسترش قواى روحى و نشر فضيلت و نيكى ميان مردم و مبارزه با خصلتهاى ناروا از قبيل خودخواهى ، غرور ، طمع ، حسد و نظاير اينها از ديگر صفات ناروا و كج ، باشد . زيرا كه تمام صفات خوب در جهان مبتنى بر ايمان به خداى تعالى است و تنها ايمان است كه جهان را از مصايب ويرانگر و بلاياى جنگها نگاه مىدارد ، و او نيرومندترين و ارزشمندترين سلاح روى زمين است . ائمّهء اطهار عليهم السّلام به صورت مثبت و فعّال به پديدهء ايمان اهميت مىدادند ، اين بود كه پرچم ايمان را بلند كرده و به اهتزاز در آوردند و در راه خدا به سختى جهاد كردند ، و در راه دعوت به خدا آثار درخشانى از خود به يادگار گذاشتند . براستى نهج البلاغه ، امير المؤمنين عليه السّلام مشتمل بر نسيمهايى از نفحات ايمان عميق به خداست ؛ در نهج البلاغه دعوت به انديشه در آفرينش موجودات است كه خود موجب استوارى ايمان مىگردد ، همان طورى كه بر آراستگى به اخلاق حسنه و صفات پسنديده دعوت مىكند و از صفات شرّ و ناپسندى كه باعث عقب‌ماندگى و انحطاط است برحذر مىدارد . همچنين ما غذاى روحى ارزشمندى را در صحيفهء سجاديه كه انجيل آل محمد صلى الله عليه و آله است مشاهده مىكنيم كه به حق منبع شادابى براى ايمان است ، همان طورى كه در ساير دعاهاى وارده از ائمه عليهم السّلام اين غذاى روحى را مىيابيم كه باعث تابندگى و صفاى نفس و نجات آن از آفات نادانى و غرور مىگردد .